σε χω τόσο ανάγκη...
έχεις γίνει πρωταρχική ανάγκη...
φοβάμαι οτι θα με βαρεθείς
οτι θα ψάξεις κάτι άλλο
κάτι σιγουρό
αποδεχτό
γίνομαι παράλογη
ίσως και όχι
δεν είναι οτι δεν έχω σε σένα εμπιστοσύνη
τους γύρω μας φοβάμαι
αυτούς, αυτόν πως θα σε πείσει οτι σου αξίζει κάτι άλλο
κάτι που θα μπορείς να δείξεις, να το μοιραστείς
δεν αμφισβητώ την αγάπη σου
αυτή είναι που μου δίνει δύναμη!
αυτή και η ματιά σου...
φοβάμαι πως θα σε πείσουν οτι αυτό που πρέπει είναι το σωστό...
και οι ζωές των γύρων μας λένε οτι δεν είμαι εγώ αυτό που πρέπει
άσχετα με το τι φωνάζει η καρδιά
ζηλεύω όποιον μπορεί να σου προσφέρει το αποδεκτό
ζηλεύω και φοβάμαι
ποιός μπορεί να ζήσει χωρίς ανάσα;
πως μπορω να ζήσω χωρίς την ανάσα μου;
χωρίς εσένα;