οι μέρες μακριά σου ανυπόφορες...
όλα μου φταίνε
τίποτα καλό δεν μπορώ να δω
πως θα μπορούσα άλλωστε αφού δεν μπορώ να δω ότι με γεμίζει
οτι μου δίνει ζωή, χαρά, ανάσα
εσένα!
δεν τ'αντέχω
δεν μπορώ να κάνω και κάτι
με παιθάινει που δεν έχω την δύναμη να τ'αλλάξω
που δεν μπορώ να κάνω το μοναδικό πράγμα που επιθυμώ
να βρίσκομαι δίπλα σου
να μπορώ να σε κοιτάω
να σ'αγγίζω
να πέρνω ανάσα
με πεθαίνει που σε κάνω να περνάς και συ όλα αυτά
που είναι όλη αυτή η ευτυχία που θέλω να σου προσφέρω?
πως μπορώ να σου δέιξω όλη την αγάπη μου μέσα από ένα τηλέφωνο ή έναν υπολογιστή?
πόσο μπορείς να τ'αντέξεις αυτό?

σε χω τόσο ανάγκη...
έχεις γίνει πρωταρχική ανάγκη...
φοβάμαι οτι θα με βαρεθείς
οτι θα ψάξεις κάτι άλλο
κάτι σιγουρό
αποδεχτό
γίνομαι παράλογη
ίσως και όχι
δεν είναι οτι δεν έχω σε σένα εμπιστοσύνη
τους γύρω μας φοβάμαι
αυτούς, αυτόν πως θα σε πείσει οτι σου αξίζει κάτι άλλο
κάτι που θα μπορείς να δείξεις, να το μοιραστείς
δεν αμφισβητώ την αγάπη σου
αυτή είναι που μου δίνει δύναμη!
αυτή και η ματιά σου...
φοβάμαι πως θα σε πείσουν οτι αυτό που πρέπει είναι το σωστό...
και οι ζωές των γύρων μας λένε οτι δεν είμαι εγώ αυτό που πρέπει
άσχετα με το τι φωνάζει η καρδιά
ζηλεύω όποιον μπορεί να σου προσφέρει το αποδεκτό
ζηλεύω και φοβάμαι
ποιός μπορεί να ζήσει χωρίς ανάσα;
πως μπορω να ζήσω χωρίς την ανάσα μου;
χωρίς εσένα;