οι μέρες μακριά σου ανυπόφορες...
όλα μου φταίνε
τίποτα καλό δεν μπορώ να δω
πως θα μπορούσα άλλωστε αφού δεν μπορώ να δω ότι με γεμίζει
οτι μου δίνει ζωή, χαρά, ανάσα
εσένα!
δεν τ'αντέχω
δεν μπορώ να κάνω και κάτι
με παιθάινει που δεν έχω την δύναμη να τ'αλλάξω
που δεν μπορώ να κάνω το μοναδικό πράγμα που επιθυμώ
να βρίσκομαι δίπλα σου
να μπορώ να σε κοιτάω
να σ'αγγίζω
να πέρνω ανάσα
με πεθαίνει που σε κάνω να περνάς και συ όλα αυτά
που είναι όλη αυτή η ευτυχία που θέλω να σου προσφέρω?
πως μπορώ να σου δέιξω όλη την αγάπη μου μέσα από ένα τηλέφωνο ή έναν υπολογιστή?
πόσο μπορείς να τ'αντέξεις αυτό?

σε χω τόσο ανάγκη...
έχεις γίνει πρωταρχική ανάγκη...
φοβάμαι οτι θα με βαρεθείς
οτι θα ψάξεις κάτι άλλο
κάτι σιγουρό
αποδεχτό
γίνομαι παράλογη
ίσως και όχι
δεν είναι οτι δεν έχω σε σένα εμπιστοσύνη
τους γύρω μας φοβάμαι
αυτούς, αυτόν πως θα σε πείσει οτι σου αξίζει κάτι άλλο
κάτι που θα μπορείς να δείξεις, να το μοιραστείς
δεν αμφισβητώ την αγάπη σου
αυτή είναι που μου δίνει δύναμη!
αυτή και η ματιά σου...
φοβάμαι πως θα σε πείσουν οτι αυτό που πρέπει είναι το σωστό...
και οι ζωές των γύρων μας λένε οτι δεν είμαι εγώ αυτό που πρέπει
άσχετα με το τι φωνάζει η καρδιά
ζηλεύω όποιον μπορεί να σου προσφέρει το αποδεκτό
ζηλεύω και φοβάμαι
ποιός μπορεί να ζήσει χωρίς ανάσα;
πως μπορω να ζήσω χωρίς την ανάσα μου;
χωρίς εσένα;

ποτέ δεν ήθελα να ζήσω πολλά χρόνια
δεν είναι οτι με τρόμαζαν τα γεράματα
απλα δεν έβρισκα το λόγο να ζήσω πολύ
βαριά βαριά μέχρι τα πενήντα έλεγα
και αυτό για να μην στεναχωρήσω τους άλλους φεύγωντας νωρίτερα...
μα τώρα όλα αλλάζουν
ανατρέπονται
αλλάζουν ριζικά
θέλω να ζήσω όσο πιο πολύ γίνετε
να γεράσω πλάι σου
να ζήσω όσο πιο πολλά μπορω μαζί σου...
να σ'αγαπώ για όσο πιο πολύ μπορεί να υπάρξει...
αρκεί να μου επιτρέπουν τα γεράματα να σου πιάνω το χέρι...

θέλω να κάνω όνειρα μαζί σου...
απο το τι θα κάνουμε το βράδυ
αν θα πάμε κάποια εκδρομή
μέχρι το να φτιάξουμε το δικό μας σπίτι
αυτό που θα γεράσουμε μαζί...
δεν με νοιάζει σε τίποτα από αυτά το που θα είναι ή πως θα είναι!
με νοιάζει μόνο να είναι μαζί σου...
ποια η ομορφιά των Bora Bora ή του Εδιμβούργου αν δεν τ'αντικρίσουμε μαζί?

Οι μέρες τρέχουν ευτυχισμένες πια
Βιαστικές συνάντησης
Έντονες στιγμές
Δεν μας αρκούν μα μας γεμίζουν
Οι υπόλοιπες ώρες γεμάτες με άλλα
Τα συναισθήματα πιο έντονα όμως
Η ανάγκη για μας τα κάνει όλο πιο έντονα λόγο της απουσίας
Συγκρούσεις
Παρεξηγήσεις
Ο παραλογισμός μου
Φόβος
Αγάπη
Παραλογισμός
Συνειδητοποίηση της αγάπης σου και μετά τύψεις
Δεν θέλω να στο κάνω αυτό
Προσπαθώ να το ελέγξω
Δεν τα καταφέρνω
Θα μπορούσα αγαπώντας σε πιο λίγο
Δε γίνετε όμως
Δεν μπορώ να σ’ αγαπώ λιγότερο...
Ίσως κάποτε μεγαλώσω και πάψω να φοβάμαι
Ίσως τότε σταματήσω να σε παιδεύω...